1e sessieverslag 2010

De IJssel ligt er verlaten bij als ik met de honden op de dijk fiets. Het is begin maart en de rivier is buiten haar oevers getreden en de komende dagen zal het rivierwater nog niet zakken. Ik waag me met deze waterstand nog niet in de uiterwaarden, dat is ontverantwoord. De rivier zal nog even moeten wachten, en tot die tijd blijven de rivierhengels in de hoezen en wordt er niet gevist.

Ik zou natuurlijk het gemaal nog even kunnen afvissen met de pen, en met de juiste omstandigheden moet het daar zeker lukken. Ik was er eind januari al even geweest met de pen tijdens een zonnige wintermiddag. Al het binnenwater lag reeds maanden verborgen onder een dikke laag ijs, maar het gemaalwater lag zoals altijd open. Ondanks de zon lag de temperatuur nog rond het vriespunt, maar met wat warme kleding moest het te doen zijn.

Terugblik: zaterdagmiddag eind januari.
Eenmaal aangekomen bij het gemaal worden eerst een tweetal stekjes voorzien van twee kleine handjes zoete tarwe en maden. De afgelopen winters tref ik hier een groepje karpers op een twee vierkante meter. Vis ik een meter te ver naar links of rechts dan krijg ik geen beet. Ik sluip voorzichtig naar de eerste stek die geheel in de luwte ligt en constateer wat activiteit. Hier en daar stijgen wat aasbelletjes naar het wateroppervlak. Ik prik wat maden op de haak en laat het handeltje behoedzaam zakken, er wordt immers recht onder de hengeltop gevist. Een klein puntje van het pennetje is nog zichtbaar, en de minste beweging onder water zal direct worden geregistreerd door het gevoelige pennetje.
Er gaat een kwartier voorbij en ik zit hier comfortabel, het zonnetje schijnt en ik zit hier uit de wind. Zo nu en dan zie ik een schim over de stek glijden, en zo te zien is het brasem. Niet veel later krijg ik een kort tikje op de pen en met een vloeiende beweging zakt het pennetje weg. Ik verwacht dat het brasem is en rustig leid ik de vis van de stek om de boel niet teveel te verstoren. Een koude slijmjurk komt al puffend naar het wateroppervlak, even snel onthaken en op naar de volgende stek. Ik zit hier pal in de snijdende wind en ik trek mijn muts nog eens goed over m’n oren, eigenlijk geen weer voor de blauwe.
Na een half uurtje nog geen teken van leven. Ik draai de handel binnen en ga eens polshoogte nemen bij het andere stekje. Even wat verse maden op de haak en ik zak het pennetje weer op de brasemstek. Er gaan vijf minuten voorbij en dan zonder vooraankondiging is het pennetje weg en de centrepin krijst het uit. De dril voelt als een bevrijding en ik geniet van elk moment, ondanks de kou neemt de vis gestaag meters nylon van de pin. Maar uiteindelijk is de vis afgemat en schuif ik de vis boven het net, en voor me ligt een prachtige winterschub.

We zijn weer terug in maart en eindelijk zijn de uiterwaarden weer begaanbaar, met een waadpak wel te verstaan. Niet echt ideaal maar met wat moeite bereik ik uiteindelijk de bevisbare delen van de rivier. Deze sessie staat in het teken van barbus barbus. De watertemperatuur ligt net boven de 4 graden, en dat maakt het allemaal lastiger. Ik heb m’n zinnen gezet op een stek waar ik eind november nog barbeel wist te strikken. Ik trap de dag af met een winde, en dat geeft me moed. En vol vertrouwen vis ik de middag door en krijg nog een enkele keer een tik op de hengeltop. Ik neem me zelf voor om op de eerst volgende tik aan te slaan maar krijg er die dag geen kans meer voor. En eigenlijk deert het me niet, ik heb de stroming weer getrotseerd en het seizoen duurt nog lang het is pas 7 maart.